Fiction :: + - - Mirror - - + [ Akanishi Jin * Kamenashi Kazuya ]

Chapter :: 1

Topic :: Be friend

Author :: Pekane_chan

อาคานิชิ จิน เด็กหนุ่มที่ม.ปลาย ที่คิดจะแยกตัวออกมาใช้ชีวิตเพียงลำพัง หลังจากที่พ่อผู้ให้กำเนิดตายบริษัทก็ทำท่าจะไปไม่รอด ผู้เป็นแม่จึงต้องแต่งงานใหม่เพื่อประคับประคองบริษัทที่ช่วยกันทำมากับสามี

เฮ้อ..ต้องมาอยู่จริงๆหรอเนี่ย.แต่ก็ต้องขอบคุณแม่ที่ไม่บังคับให้อยู่ในบ้านใหญ่กับนายนั่น ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาในวันนี้ กล่าวบ่นพึมพำ ถึงผู้เป็นแม่ และสามีใหม่ของแม่ตนเอง ก่อนจะเอากุญแจพวงใหญ่ถูกใช้ไขประตูห้องที่ร่างสูงจะใช้เป็นห้องนอนอย่างหน่ายๆ

เอ่อคุณชายครับ.ของพวกนี้ไว้ที่ไหนดีครับ..พ่อบ้านเก่าแก่ของบ้านอาคานิชิถามขึ้นหลังจากเห็นคุณชายของตนยืนมองสำรวจห้องมาได้ซักพักแล้ว

วางได้ตรงใกล้ๆเตียงนั่นแหละครับคุณโคอิจิขอบคุณมากนะครับ. ถึงแม้ชายผู้นี้ไม่ค่อยจะมีรอยยิ้มปรากฏให้เห็นบ่อยนักกับคนที่ไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ความอ่อนโยนก็จะมีให้กับหลายๆคนเสมอ

ครับผมขอตัวนะครับ.. และแล้วคุณพ่อบ้านก็เดินออกไป ร่างสูงทิ้งตัวลงกับเตียงกว้างสีขาว กุญแจพวงใหญ่ถูกทิ้งลงไว้ข้างๆ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับประตูไม้เก่าๆบานหนึ่งในห้อง

เอ๊ะประตูอะไรน่ะ.เก่าจัง. ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ประตูเก่าที่ถูกลงกลอนไว้อย่างเรียบร้อย แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบกุญแจไปด้วย

เอดอกไหนดีน้า.น่าจะมีสักดอกน่าที่ไขได้..ร่างสูงค่อยๆกวาดสายตามองหากุญแจที่สามารถไขประตูบานนี้ได้ แล้วสายตาคมก็ไปสะดุดกับกุญแจเก่าๆดอกหนึ่ง

น่าจะไขได้มั้ง. กุญแจเก่าๆก็ถูกสอดเข้าไปตามรูกุญแจได้พอดี ร่างสูงค่อยๆไข แล้วประตูก็ถูกเปิดออกมา แต่แทนที่ภายในจะเป็นห้องสักห้อง แต่กลับมีแต่กระจกบานใหญ่ถูกซ่อนไว้ด้านหลังประตูไม้ ร่างสูงจ้องกระจกบานใหญ่ด้วยความประหลาดใจ

ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่.ก็แค่กระจกธรรมดา ร่างสูงค่อยๆละสายตาออกจากกระจกและเดินกลับมาที่เตียงกว้าง

นี่ใครว่าไม่มีอะไร..หัดดูให้ดีซะก่อนสิ.เสียงใสๆดังขึ้นมา ร่างสูงสะดุ้ง ก็ในห้องนี้มีเขาแค่คนเดียวนี่นา แล้วเสียงใคร

ใครนะผะ.ผีหรอ.ออกมานะ.อย่าซ่อนให้ยากเลยชั้นไม่กลัวแกหรอก ร่างสูงทำใจดีสู้เสือ ทั้งๆที่กลัวผีแทบตายแต่ก็ต้องทำใจกล้า เพราะต่อไปนี้ต้องอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว

อยู่นี่ไงล่ะ.หันมาดูที่กระจกสิ.. ร่างสูงก็ค่อยๆหันหน้ากลับไปมองที่กระจกบานใหญ่อีกครั้งอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วก็พบกับ เงาสะท้อนในกระจก แต่แทนที่จะเป็นเงาของตัวเองกลับเป็นเงาของเด็กหนุ่มหน้าตาดี นั่งอยู่ในกระจกแทน

เฮ้ยผี..ผี..แน่ๆเลย.ออกไปจากห้องชั้นนะ. ร่างสูงกระเด้งตัวออกจากกระจกหลบมาด้านหลังเตียงใหญ่ (ตัวใหญ่ซะเปล่า)

ไม่ใช่ผีไม่ต้องกลัวหรอกน่าชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกน่า. ร่างสูงค่อยๆชำเลืองมองไปทางกระจกแต่กลักลายเป็นว่าไม่มีเงาของผู้ชายคนนั้นแล้ว

เฮ้อไปซะได้ก็ดี.. ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียง อย่างโล่งใจขึ้นมานิดนึง

ใครว่าไป.ชั้นอยู่นี่.. ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย กวาดสายตาหาเจ้าของเสียงที่กำลังสนทนากับเขาอยู่

นายอยู่ไหนน่ะ..

อยู่ในไงหัดมองซะมั่งสิ.ที่ตักนายน่ะ ร่างสูงค่อยๆมองที่ตักของตนแล้วก็พบกับอะไรซักอย่างตัวเท่าศอก (ประมานตุ๊กตาบาร์บี้อ่ะ คิดเอา - - ) นั่งอยู่บนตักของร่างสูง

เฮ้ยมาได้ไง.เมื่อกี้นายยังอยู่ในกระจกอยู่เลยนี่..ร่างสูงที่ตอนนี้คิดว่ากลัวไปก็คงหนีนายนี่ไม่พ้น เริ่มทำใจ พูดกับเจ้าตัวเล็กๆบนตัก

ก็ชั้นออกมาได้ในร่างนี้ไงแต่ถ้าจะให้ชั้นออกมาเป็นคนทั้งตัวนี่นะ มันขึ้นอยู่กับคำสั่งนาย

ยังไงช่างเหอะแล้วนายเป็นใครกันแน่เนี่ย. ร่างสูงดูงงๆกับคำพูดของร่างเล็ก

ชั้นชื่อคาเมนาชิ คาซึยะเรียกคาเมะละกันเป็นอืมเป็นสิ่งที่อยู่ในกระจกนั่นน่ะแล้วนายล่ะ..ร่างเล็กตอบพลางเดินไปเดินมาบนเตียงกว้าง

อาคานิชิ จิน.จะเรียกจินก็ได้ตามใจ.

อื้ม.. ร่างเล็กยิ้มให้ซึ่งทำให้ร่างสูงมองอย่างเอ็นดูรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นจากร่างสูงมานานค่อยๆปรากฏขึ้นบนหน้าคม

สรุปว่า...นายจะทำทุกอย่างที่ชั้นสั่งว่างั้นเหอะ

อื้อทุกอย่างเลยแหละ..ชั้นเลี้ยงง่ายนะ...ไม่ต้องกินอะไรเลยมั้ง

อืม...ก้อดีเหมือนกัน...งั้นชั้นสั่งให้นายเป็นเพื่อนกับชั้นละกันนะ. ร่างสูงค่อยนอนลงบนเตียงมองดูคนตัวเล็กเดินไปเดินมาบนเตียงของตน พลางคิดว่าหมอนี่คงไม่ยอมเป็นเพื่อนกับเขาหรอก

จริงหรอ.จิน..จริงๆนะ..ไม่โกหกนะ ร่างเล็กยิ้มตาเป็นประกาย

จริงสิ..ชั้นจะไปหลอกนายทำไม. ร่างสูงก็งงๆ แค่เป็นเพื่อนทำไมต้องดีใจนักหนา แต่ก็พอเข้าใจเพราะเขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อน

เย้ๆๆๆ ชั้นมีเพื่อนแล้ว ร่างเล็กกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างเด็กๆ ร่างสูงมองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

คำสั่งที่สอง..ทำให้ตัวเองเป็นคนซะ..อย่างนี้เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะยุ่ง.. ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะตอบคำถามของร่างใหญ่

แน่ใจหรอชั้นเป็นมนุษย์ได้ประมานอาทิตย์ละครั้งเองนะ.แบบว่ามันเหนื่อยน่ะ.

อ้าวหรอ.งั้นไม่ต้องละ..ไว้วันหลังนะ จินลูบผมเจ้าตัวเล็กที่กำลังกระโดนเหยียบหมอนตัวเองเล่นอยู่

อืม.อ๊ะแม่นายมาน่ะไปก่อนนะ. แล้วร่างเล็กที่เดินอยู่บนเตียงก็หายไปปรากฏในกระจกบานใหญ่ ยิ้มให้ร่างสูงนิดนึงก่อนจะหายไป

ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..

จิน..แม่เข้าไปนะลูก

แกร๊ก!!

อ้าว..แม่มีอะไรครับ.. จินทักทายผู้เป็นแม่อย่างอ่อนโยน

เอ่อ..จิน..จะไม่ไปอยู่บ้านนั้นกับแม่จริงๆหรอ..จินจะอยู่คนเดียวหรอ ผู้เป็นแม่ถามด้วยน้ำเสียงปนความห่วงใย แววตาที่เมื่อก่อนดูสดใส แต่ตอนนี้กลับดูหมองลง

ครับ..ผมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าน่ะครับ น้ำเสียงที่ฟังดูเรียบๆ แต่แฝงด้วยความจริงจัง ออกมาจากปากของร่างสูง ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

เฮ้องั้นก็ตามใจนะลูกแม่ไม่ห้ามละ.ถ้าเปลี่ยนใจก็ย้ายไปอยู่กับแม่นะลูก.แม่ไปก่อนล่ะ. ผู้เป็นแม่จุมพิตที่หน้าผากของลูกชายสุดที่รักแล้วเดินออกไป

ไง.....เป็นไง ทันทีที่แม่ของจิน เดินออกไปคาเมะก็ปรากฏตัวออกมาแทบจะทันที

เฮ้ย..อยู่ๆก็ออกมาตกใจหมดนะ จินสะดุ้งเล็กน้อย( แบบว่ามันยังไม่ชินน่ะ )

ทำใจเหอะน่า..ยังไงนายก็ต้องอยู่กับชั้นอีกนานเลยแหละ.. คามเมะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง แต่มันไม่ค่อยกว้างเท่าไรนักสำหรับจิน

อืมชั้นจะพยายามทำใจไว้..นี่ถามอะไรหน่อยสิ.

หืม..เอาสิ.ถ้ารู้ก็จะตอบละกันนะ คาเมะยันตัวขึ้นนั่งลงบนหมอน อย่างสบายอารมณ์

นายเป็นอะไรกันแน่ ถ้าไม่ใช่ผีแล้วถ้าเป็นคน..ก็คงจะตัวเท่าชั้นใช่มะ ทันทีที่จินพูดถึงหูของตน คาเมะก็ ทำหน้างงๆ

แล้วนายคิดว่าชั้นเป็นตัวอะไร....

ไม่รู้สิ...

นี่ถ้านายไม่รู้แล้วชั้นจะไปรู้เรอะ... ร่างบางตอบคำถามทำเอาร่างสูงงงขึ้นไปอีก และคิดว่าคงไม่ได้คำตอบ ที่ดีกว่านี้

แต่ถึงจินจะฟังคาเมะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร แต่ก็พอจะคุยด้วยกันได้

ถามจริงๆเหอะ.อยู่คนเดียวแบบไม่มีคนใช้ได้หรอ คาเมะแกล้งถามเล่นๆ ก็รู้นี่นาว่าเป็นคุณชาย แต่อยู่บ้านนี้น่ะหรอ คนใช้สักคนก็ไม่มี จะไปรอดรึป่าวน้า~

ได้สิ..กะแค่ใช้ชีวิตอยูในบ้านหลังหนึ่ง..มันจะยากแค่ไหนเชียว. จินยักไหล่ให้เล็กน้อยแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง

ขอหลับแปปนึงนะ.ง่วงน่ะ.เมื่อคืนทำรายงานไม่ได้นอน ว่าแล้วไม่นานร่างสูงก็เข้าสู่นิทราไปคาเมะมองจินอย่างพินิจพิจารณา แล้วก็หายกลับไปในกระจกเหมือนเดิม

หลับไปหลับมาน่าจะหลับเพลินหลับไปถึงรุ่งเช้า

จินๆ..ตื่นได้แล้วเดี๋ยวไปรร.สาย.. ร่างเล็กสะกิดร่างใหญ่ที่หลับอยู่บนเตียง แต่ดูท่าจะไม่ตื่น มือเรียวๆปัดป้องอยู่ตลอด

น่าแม่..อีกแปปน่า.. ร่างสูงบ่นออกมางึมงำไม่ค่อยได้ศัพท์ พลิกตัวหนีมือที่กำลังสะกิดเขาอยู่

ใคร....ใครแม่นายห๊า!!!!!!!!!!! ร่างเล็กตวาดใส่ ก็ปลุกเท่าไหร่ร่างตรงหน้าก็ไม่ตื่นนี่ แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้

ซ่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โว้ย......ใครวะเอาน้ำมาสาด..... ร่างสูงลืมตาขึ้นมาแทบจะทันที พร้อมๆกับโวยวายอย่าไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงแม้ปริมาณน้ำจะไม่เยอะแต่ก็ทำให้เปียกได้พอสมควร

ทำไม......ชั้นเอง...ก็นายไม่ยอมตื่นนี่.... ร่างเล็กทำหน้าบู้ๆ ยืนเท้าเอวมองร่างสูงแบบเคืองๆ

เออๆๆๆ...ตื่นแล้วไง........... ขยี้หัวตัวเองแบบอารมณ์เสียสุดๆกำลังฝันดีเลย

แล้วไม่ไป รร. ช่ายป่าววววววววววววววววววว ลากเสียงยาวๆกวนโทสะร่างสูงได้ไม่น้อย ทำเอาร่างสูงหันขวับมองตาเขียว หยิบผ้าเช็ดตัวเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไป แต่ทุกๆ 5 นาทีจะมีเสียงกวนประสาทลอยเข้ามาสู่โสตประสาทอย่างไม่ขาดหาย

จิน............อาบเร็วๆสิ....เดี๋ยวไปไม่ทันนะ

จิน....หลับอืดคาห้องน้ำหรอ....

จิน.........ตกส้วมตายหรอ......

ไอ้จิน.....แกจะไปโรงเรียนมั๊ยห๊า!!!!!!!!! คาเมะชักเหลืออดเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำร่วมครึ่งชม.ยังไม่ออกมาเลยนี่นา

เออๆๆ....ออกมาแล้ว...จะบ่นอะไรนักหนาวะ.....เดี๋ยวพ่อจับเชือดเลย..... จินทำตาดุๆ ใส่แต่คาเมะก็ยังยิ้มแผล่ ออกมา

หึ.....คงจับได้อ่ะนะ.....แต่ถึงจะจับได้แต่คงไม่กล้ามั้ง.......... ยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ กวนประสาทร่างสูงเต็มที่

หึ....แล้วคอยดู....แล้วจินก็วิ่งไล่คาเมะ แต่ไล่เท่าไหร่ก็ไล่ไม่ทัน.....ทั้งๆที่คาเมะก็ตัวนิดเดียว....ผลสรุปคือจับคาเมะไม่ได้แล้วก็ไม่ได้ไปโรงเรียนอีก

โอ้ย.....เหนื่อยโว้ย........นายอ่ะขี้โกง......... จินมองคาเมะเคือง นอกจากวิ่งไม่ทันแล้วยังเอาจะเอาบ้าไรไม่รู้ปาใส่เขาใหญ่เลย

ช่วยไม่ได้นี่.....นายท้าชั้นเองนะ...

เออ.....ไงล่ะโรงเรียนไม่ได้ไปเลย......เซ็ง....ไปเที่ยวดีกว่า...... จินลุกออกจากเตียงทำท่าจะเดินออกจากประตู แต่ทว่ามีอะไรกำลังกระตุกชายกางเกงอยู่

นี่ๆๆ.....ไปด้วยสิ...... คาเมะส่งสายตาอ้อนๆไปให้ จินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วตอบออกมากวนๆ

หึ.....อยากไปก็ไปสิ....ไปเองได้นี่........ เพียงแค่นั้นก็ทำเอาร่างบางงอนซะ สะบัดหน้าหนีไปอีกทางทำท่าจะกลับเข้าไปในกระจกเหมือนเดิม

อืม......ไม่ไปก็ได้....ขอโทษที่ยุ่งวุ่นวาย....... น้ำเสียงสลดที่ออกมาจากปากร่างเล็กทำเอาร่างใหญ่ใจเสียได้ไม่น้อย เดินไปขวางทางคาเมะเอาไว้

แต่ถ้าอยากไปด้วยกัน...ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่..... เสมองไปอีกทาง ร่างเล็กมองแล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง เผอิญร่างใหญ่หันมาเห็นพอดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

ยิ้มอะไร.....จะไปมั๊ย.......เออ....ว่าแต่จะไปไงเนี่ย.....ตัวแค่เนี้ย จินเอามือเกาหัวตัวเองงงๆ ร่างเล็กยิ้มให้ แล้วจู่ๆก็เดินเข้าไปหยิบกระเป๋าจินออกมา เหมือนรู้ดีว่ามันเก็บไว้ที่ไหน แล้วเข้าไปอยู่ในนั้น

เฮ้ยย...ทำอะไร... ร่างสูงก็ดูตกใจไม่น้อย ที่ร่างบางเข้าไปอยู่ในกระเป๋า

ก็ แค่อยู่ในนี้คนอื่นเค้าก็ไม่สนแล้วนี่.... ร่างบางตอบทำหน้าซื่อๆ ทำเอาจินอยากจะบ้า นี่หมอนี่มันคิดอะไรก็ดูง่ายไปซะทุกอย่างเลย

นายจะทำอะไรก็ช่างเหอะ.....เอาเป็นว่าอยู่ในกระเป๋าอย่างนี้....เดินไปไหนไม่มีใครเค้าสงสัยหรอก.....จะมองเห็นไม่เห็นก็ช่าง....

แล้วทั้งสองคน(?) ก็เดินไปเรื่อยๆตามทางแวะสวนสาธารณะ ริมแม่น้ำ เข้าออกร้านต่างๆ เดินพูดคุยกันไป มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอยู่เป็นระยะ แต่เหมือนกับว่าไม่มีใครเห็นคาเมะ จนบางคนเห็นว่าเป็นบ้า จินเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมา ทำเป็นเดินคุย

นี่ๆ....ชั้นอยากพานายไปที่ๆนึงแหละ........ จินพูดขึ้นมาลอยๆ รอฟังคำถามจากคนขี้สงสัย ที่เดินเล่นกันมาตลอดวัน แต่กลับได้รับแต่ความเงียบกลับมา จินมองกระเป๋าของตนอย่างแปลกใจ แล้วก็ไม่พบกับร่างเล็กที่กำลังสนทนาด้วย

นี่......หายไปไหนแล้ว............คาเมะ........ เรียกชื่อร่างเล็กออกมา มองหาร่างเล็กอย่างร้อนรน แต่แล้วตาคมก็ไปสะดุดกับร่างที่ยืนเกาะกระจกมอง สิ่งของในกระจกที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างสวยงาม

ไง....อยู่ๆก็หายไป....ชอบหรอ.....ไอ้นี่อ่ะ จินพูดเมือจิ้มๆ กระจกไปที่สิ่งของที่คาเมะมองอยู่อย่างไม่วางตา

ป่าว......ไม่ได้ชอบแค่เห็นว่ามันสวยดี....... คาเมะส่ายหัวปฏิเสธแต่คำพูดที่ออกมาจากปาก คนละเรื่องกับการกระทำเลย

หรอ.....งั้นก็ไปเหอะ..... แล้วก็จับร่างเล็กใส่กระเป๋าเหมือนเดิม ดีนะที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคน ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่เลย

*--*-*-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*

นี่.........ที่นี่สวยจังเลย................. ร่างเล็กพึมพำออกมาเบาๆแต่ก็ดังพอที่ร่างใหญ่จะได้ยิน บรรยากาศรอบตัวเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี ห้อมล้อมทะเลสาบที่ส่องประกายระยิบระยับ สายลมพัดมาเบาๆสร้างความอบอุ่นได้อย่างน่าแปลก

คนอย่างนายนี่ก็รู้จักที่ดีๆกับเค้าเหมือนกันน้า~.. จินหันมามองคาเมะพร้อมๆกับยิ้มบางๆให้

ที่นี่ทำให้ชั้นรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก....เวลามีอะไรไม่สบายใจชั้นก็มาที่นี่แหละ... เอ่ยขึ้นไม่ดังมากนักพร้อมๆกับล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มปิดเปลือกตาลงด้วยความอ่อนล้า ร่างเล็กมองตามด้วยความสงสัยจ้องมองร่างใหญ่อยู่ครู่หนึ่งก็เอนกายลงนอนเคียงข้าง

นานเท่าไรที่ทั้งสองนอนเคียงข้างกันเช่นนี้ มีสายลมอ่อนๆพัดมาสร้างความอบอุ่น บนพื้นหญ้าอ่อนนุ่ม แสงแดดที่สาดส่องมาก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองรู้สึกร้อนแต่อย่างใด กลับหลับได้อย่างอุ่นใจไร้ความกังวล ไม่นานนักร่างสูงก็ตื่นขึ้น ตาคมสะดุดกับร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้มเหมือนเด็กๆ

ทำไมรู้สึกถูกชะตากับนายอย่างบอกไม่ถูกนะ.... พูดกับตัวเองเบาๆจังหวะเดียวกันที่ร่างเล็กรู้สึกตัวตื่นขึ้น

อืม....หลับไปนานแค่ไหนเนี่ย.....

ไม่นานหรอก...........นี่ก็เย็นแล้วชั้นว่าเรากลับบ้านกันเถอะ......... พูดพร้อมๆกับลุกขึ้นแล้วยื่นมือให้ร่างเล็กเสมองไปทางอื่น คาเมะมองยิ้มๆแล้วยื่นมือไปจับ แล้วจินก็อุ้มคาเมะขึ้นมา เดินตามถนนสายเดิม มุ่งสู่บ้านของเขา

ถึงบ้านแล้วววววววววววววววววววววววว..กลับมาแล้วคร้าบบบ.... จินตะโกนออกมาทำเอาคาเมะมองแล้วขำออกมาเบาๆ จินหันมามองแล้วส่งสายตาถามแบบเคืองๆ

หัวเราะไร.... ร่างเล็กยักไหล่ตอบ

เปล๊า...แค่หัวเราะคนที่พูดกับใครก็ไม่รู้....ทั้งๆที่ในบ้านก็ไม่มีคนซักหน่อย..... ร่างเล็กเดินนำมาในบ้าน เดินขึ้นห้องจินไป

นี่.......เย็นนี้จะกินไร.....ชั้นจะทำกับข้าว.........จินตะโกนถามไล่หลังไป แต่ปรากฏว่าคำตอบที่ได้รับออกแนวดูถูก

หึ.........ชั้นไม่กินข้าวหรอกนะ....ที่นายทำน่ะ....มันคงกินได้อยู่หรอก..... เมื่อได้ยินคำตอบ จินบ่นอุบอิบกับตัวเองประมาณว่าคอยดูละกัน แล้วลงมือทำกับข้าว

ไม่นานนักกลิ่นของอาหารก็ลอยออกมาจากห้องครัว ทำให้คาเมะต้องรีบออกจากห้องมาดู ที่ห้องครัว

เฮ้ย.......ไฟไหม้......... คาเมะแกล้งแหกปากแซวอาหารที่จินทำ หน้าตามันหน้ากิน(สุดตีน) จินหันมาขว้างค้อนเข้าให้วงใหญ่

ไอบ้า.....แน่จริงลองมาทำเองดิ.....แล้วจะรู้ว่ามันยาก....... คาเมะยักไหล่แล้วเดินไปแย่งอุปกรณ์ในมือจินโยนลงอ่างไปแล้วหยิบของใหม่ออกมาใช้

คอยดูละกัน.....นายทำไข่เจียวไหม้.....นายก็กินไปนะ.....เดี๋ยวชั้นจะทำสปาเก็ตตี้กินเอง....

โห่..ถึงน่าตามันจะไม่น่ากินแต่คอยดูเหอะ.....รสชาติมันอร่อยนะ... จินยังเถียงข้างๆคูๆทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าไอ้ไข่เจียวในมือน่ะ มันกินได้รึป่าว

งั้น....ชั้นไปทำก่อนนะ........... คาเมะเดินเข้าไปในครัวอย่างร่าเริง จินก็แอบบ่นๆนิดๆ

ตัวแค่นั้นจะไปทำอะไรได้...... ว่าแล้วก็เดินไปที่โต๊ะอาหารนั่งทำความรู้จักกับไข่เจียวที่แสนน่ากิน(สุดตีน)ของตัวเอง

ไม่นานนักกลิ่นหอมๆก็ลอยออกมาจากห้องครัว จินที่กำลังจะตักไข่เจียวจานแรกในชีวิตของตัวเองเข้าปากถึงกับชะงัก

มาแล้ว.......สปาเก็ตตี้น่ากินมากๆเลย.....หอมด้วยเนอะ..... คาเมะยกจาน(ที่ใหญ่กว่าตัว) เดินมาแล้วนำมาวางบนโต๊ะตั้งพื้นที่จินนั่งอยู่หน้าทีวี ถือร่อนไปร่อนมาผ่านหน้าจิน จินก็มองตามตาไม่กระพริบ

โห่....ก็แค่หน้าตาน่ากิน...สู้ของชั้นไม่ได้หรอก...... จินคุงยังเถียงข้างๆคูๆต่อไป

หึ....น่ากิน....แล้วชั้นจะกินให้ดู....แต่นายน่ะ....ยังไม่ได้กินนี่....ไหนบอกว่าอร่อยไง....คาเมะท้าทายจินทำเอาจินฮึดสู้(?) ตักไข่เจียวไหม้ๆเข้าปากไปเคี้ยวหงับๆ เคี้ยวๆไปซักพักก็ทำหน้าแบบอร่อยสุดๆแถมยักคิ้วให้คนตัวเล็กอีก แต่พอคาเมะเผลอก็คายออกแทบไม่ทัน แล้วอาหารมื้ออร่อยของคาเมะ (สุดทรหดของจิน) ก็จบลงด้วยดี จินยังทำเนียนไม่เลิก ทำเป็นว่าอาหารที่ตัวเองทำนั้นอร่อย แต่หารู้ไม่ว่า คาเมะน่ะรู้หรอกว่าอาหารจินมันไม่อร่อย ดูจากหน้าตาก็รู้ แอบขำกับตัวเองคนเดียว

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

มิตรภาพที่กำลังเริ่มต้น สิ่งดีๆที่กำลังจะเกิด

เราไม่รู้หรอกพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร

เพียงแค่วันนี้เรามีความสุข แล้วทำให้คนอื่นสุขไปกับเราด้วยก็เพียงพอ

Ps พิคาริจะไปแล้ว แต่ก่อนไป คนที่ผ่านมา ใครใช้บลอค ของ exteen เหมือนกัน บอกเราที จะทำให้ entry โชว์อันเดียวทำไงอ่ะ ของ fc2 กับ petitmall ด้วยก็ดี ขอบคุณมากๆค่ะ